چه افرادی می‌توانند جراحی بزرگ کردن سینه انجام دهند؟

زنانی که سینه‌های کوچک یا متوسط دارند و همچنین افرادی که پس از بارداری و شیردهی حجم سینه‌هایشان کاهش یافته است، کاندید مناسبی برای جراحی بزرگ کردن سینه هستند.

در جراحی بزرگ کردن سینه، هدف تنها افزایش حجم سینه‌های کوچک نیست، بلکه ایجاد تناسب میان دو سینه و دستیابی به اندازه‌ای هماهنگ با ابعاد بدن بیمار نیز مدنظر قرار می‌گیرد.

در انتخاب پروتز، علاوه بر خواسته‌های بیمار، عواملی مانند ساختار بدن، فرم قفسه سینه و ویژگی‌های پوست نیز در نظر گرفته می‌شود. پروتزهای نسل جدید سینه در طیف بسیار گسترده‌ای عرضه می‌شوند و به همین دلیل می‌توان برای تقریباً هر فرم بدنی، پروتز سیلیکونی مناسب انتخاب کرد.

جراحی بزرگ کردن سینه معمولاً توسط بیماران جوان و میانسال انتخاب می‌شود. به طور کلی، انتظار می‌رود رشد سینه‌ها کامل شده باشد. به‌جز موارد خاص، جراحی پروتز پیش از 18 سالگی انجام نمی‌شود.

در سال‌های اخیر، علاوه بر پروتز، تزریق چربی نیز در بزرگ کردن سینه مورد توجه قرار گرفته است. یکی از محدودیت‌های تزریق چربی این است که نتیجه آن به اندازه پروتز قابل پیش‌بینی نیست و گاهی افزایش حجم کافی حاصل نمی‌شود. به همین دلیل اغلب لازم است این روش چند بار تکرار شود.

برای افزایش ماندگاری، می‌توان تزریق چربی غنی‌شده با سلول‌های بنیادی انجام داد. در این شرایط، ماندگاری تا حدود 80 درصد امکان‌پذیر است.

پس از هر عمل جراحی، اثری از برش روی بدن باقی می‌ماند. جراحی بزرگ کردن سینه از جمله عمل‌هایی است که اسکار آن معمولاً کمتر دیده می‌شود. پروتزها می‌توانند از طریق برش زیر سینه، اطراف نوک سینه یا زیر بغل قرار داده شوند. در سال‌های اخیر، برش زیر سینه در سراسر جهان بیشتر مورد استفاده قرار گرفته و ایمن‌ترین روش محسوب می‌شود. جای برش دقیقاً در چین طبیعی زیر سینه قرار می‌گیرد.

اندازه سینه چگونه تعیین می‌شود؟

اندازه مناسب سینه با توجه به ساختار آناتومیک بیمار تعیین می‌شود. معیارهای اصلی عبارت‌اند از:

• قد، وزن و تناسب کلی بدن بیمار. در بیماران قدبلندتر یا درشت‌اندام‌تر ممکن است پروتزهای بزرگ‌تر مناسب باشند.
• فرم قفسه سینه بیمار.
• اندازه فعلی سینه‌ها و میزان بافت طبیعی سینه.
• میزان افتادگی سینه‌ها.
• تقارن میان دو سینه نیز بررسی می‌شود.

پس از جراحی چه اتفاقاتی رخ می‌دهد؟

• بیماران معمولاً همان روز ترخیص می‌شوند. در بیشتر موارد، حداکثر 1 شب بستری در بیمارستان پیش‌بینی می‌شود.
• می‌توانند حرکت کنند و پیاده‌روی داشته باشند.
• می‌توانند فعالیت‌های روزمره خود را ادامه دهند.
• استفاده از سوتین ورزشی حمایتی ضروری است.
• نباید اجسام سنگین بلند کنند یا رانندگی کنند.
• در 2 هفته نخست باید به پشت بخوابند.
• اولین ویزیت کنترل 5 تا 7 روز بعد انجام می‌شود و معمولاً دوش گرفتن مجاز است.